Levi Strauss, 1853 yılında San Francisco’ya geldiğinde asıl amacı madencilere çadır ve vagon örtüsü yapmak üzere ağır kanvas kumaş satmaktı. Ancak madencilerin en büyük ihtiyacının dayanıklı pantolonlar olduğunu fark etti. İlk olarak “waist overalls” (bel tulumu) olarak adlandırılan giysileri, kanvas kumaştan üretmeye başladı. Bu kumaş dayanıklıydı ancak zamanla konfor açısından yetersiz kalıyordu. Strauss, daha sonra Fransa’nın Nîmes şehrinden gelen ve bugün “denim” dediğimiz mavi çivit boyalı (indigo) pamuklu dokuma kumaşa geçiş yaptı.Kot pantolonun gerçek bir iş kıyafeti mühendisliği ürününe dönüşmesi ise Letonya kökenli bir terzi olan Jacob Davis ile mümkün olmuştur. 1870 yılında bir maden işçisinin karısı, Davis’ten kocası için cepleri yırtılmayan sağlam bir pantolon yapmasını istemiştir. Davis, cep köşeleri ve fermuar tabanı gibi yüksek gerilim noktalarını güçlendirmek için at battaniyelerinde kullanılan bakır perçinleri pantolona ekleme fikrini geliştirmiştir ve Levi Devis ile ortaklığı başlamıştır. Bu çözüm o kadar başarılı olmuştur ki Patent metninde amaç çok açık yazılıdır: sık basınç ve gerilme altında dikişlerin sökülmesini önlemek. Kısacası bugün kotun karakteristik gücü sayılan “yük binen noktalarda takviye” fikri, iş sahasının gerçek sorunlarından doğmuştur.

• Aşınma Direnci: Kumaş yüzeyindeki uzun iplik geçişleri dışarıdan gelen sürtünmeyi doğrudan ana dokuya iletmeden emer. Sürtünme sırasında sadece yüzeydeki lifler yıpranır, alt katmanlardaki yapısal bütünlük korunur.
• Yırtılma Dayanımı: Standart düz dokuma (1×1) kumaşlarda iplikler birbirine dik açıyla çok sıkı bağlanır, bu da kumaşı sert ama kırılgan yapar. Çapraz dokuma ise ipliklerin belirli bir açıyla hareket etmesine izin vererek kumaşa doğal bir esneklik ve yüksek gerilme direnci kazandırır.
• Kirlenme ve Leke Direnci: Fitilli doku, toz ve kir parçacıklarının kumaşın derinliklerine nüfuz etmesini zorlaştırır. İş sahasındaki kirler genellikle yüzeydeki fitillerin üzerinde kalır ve temizlenmesi daha kolaydır.